جنبش ضایعات صفر-کیسه های پارچه ای را به یکی از لوازم اصلی خرید انبوه تبدیل کرده است. اما بسیاری در جامعه زندگی پایدار همچنان سردرگم هستند. برای بسیاری از مصرف کنندگان، برچسب "ارگانیک" به این معنی است که محصول را می توان با خیال راحت به خاک بازگرداند. این یک اشتباه بزرگ است. "ارگانیک" به سادگی به این معنی است که مزرعه چگونه از آفت کش ها و کودها استفاده می کند. نشان نمی دهد که آیا محصول در خاک تجزیه می شود یا تبدیل به کمپوست می شود. برای دانستن اینکه آیاکیسه های تولید مجدد ارگانیکدر واقع می توان کمپوست کرد، ما باید به علم نساجی، قوانین تصفیه شیمیایی و سیستم های مدیریت زباله نگاه کنیم. این مهم است زیرا قرار دادن منسوجات نامرغوب در خاک می تواند میکروپلاستیک ها و مواد شیمیایی مضر را به همراه داشته باشد. این می تواند اهداف زیست محیطی مورد توجه کاربران را تضعیف کند.
با مواد مورد استفاده در ساخت کیسه های قابل استفاده مجدد ارگانیک آشنا شوید
برای ارزیابی ساختار آن، ابتدا باید به فراتر از الیاف اصلی آن در کیسه نگاه کنید. رایج ترین مواد پنبه ارگانیک، کتان و کنف است. از دیدگاه بیولوژیکی، این الیاف سلولزی در واقع غذای میکروب های خاک هستند. کنف و کتانی درمان نشده دارای خواص ضد میکروبی طبیعی و ساختار فیبری قوی هستند. آنها به خوبی تجزیه می شوند و هیچ اثر مصنوعی باقی نمی گذارند. اما فرآیند از مزرعه تا کیسه کامل اغلب چند عامل دیگر را اضافه می کند که این نتیجه طبیعی را تغییر می دهد.
پردازش ناشناخته اصلی است. حتی اگر پنبه بدون حشرهکشهای مصنوعی رشد کرده باشد، در مراحل بعدی مانند شستشو، سفید کردن و رنگرزی میتوان از فلزات سنگین، تثبیتکنندههای{1}} بر پایه فرمالدئید یا سایر مواد شیمیایی پایدار استفاده کرد. وقتی کیسه ها دفن می شوند، ناپدید نمی شوند. آنها به کمپوست نفوذ می کنند و به طور بالقوه به میکروب ها آسیب می رسانند یا گیاهان آینده را آلوده می کنند. همچنین، خریداران خانه باید همیشه کل کیف را چک کنند. کیسه هایی که از پارچه پنبه ای صد در صد ارگانیک ساخته شده اند، اگر با نخ پلی استر دوخته شده باشند، دارای بند نایلونی یا برچسب مارک تجاری با روکش پلاستیکی- باشند، واجد شرایط نیستند. هنگام نگاه کردن بهکیسه های تولید مجدد ارگانیک، کیفیت هر قسمت مهمتر از کلمات بازاریابی قبلی است. گواهی هایی مانند استاندارد جهانی نساجی ارگانیک (GOTS) با محدود کردن ورودی های مضر در طول پردازش، معیاری از ایمنی را فراهم می کند. اما حتی اقلام تأیید شده GOTS{2}}باید وضعیت کمپوست پذیری خاص خود را بررسی کنند. این به این دلیل است که استاندارد در درجه اول بر محتوای فیبر ارگانیک و قوانین اجتماعی تمرکز می کند، نه سرعت تجزیه اقلام در پایان عمر [1].
تفاوت کامپوزیت ها با بسته بندی های سنتی قابل استفاده مجدد
تفاوت بین یک کیسه کامپوزیت و یک کیسه قابل استفاده مجدد سنتی هدف اصلی طراحی آن است. کیسه های پلاستیکی سنتی از نایلون، پلی استر یا PET بازیافتی ساخته می شوند و به اندازه کافی قوی هستند که در محیط تجزیه نشوند. ساختار مولکولی آنها به گونهای طراحی شده است که-مقاوم در برابر آب، مقاوم در برابر آسیب خورشید و قادر به تحمل سالها فشار فیزیکی است. وقتی این مواد در نهایت به عمر مفید خود می رسند، به جای زیست توده به میکروپلاستیک ها تجزیه می شوند. ارزیابی چرخه عمر نشان می دهد که در حالی که مواد مصنوعی بادوام در "مرحله استفاده" به خوبی کار می کنند، مرحله دفع آنها مستلزم هزینه های زیست محیطی قابل توجهی در دراز مدت است [2].
از سوی دیگر، پارچه های مصنوعی واقعی به گونه ای طراحی شده اند که در سطح مولکولی تجزیه شوند. آنها برای تبدیل سلولز به دی اکسید کربن، آب و هوموس در یک بازه زمانی مشخص به آنزیم های میکروبی متکی هستند. این یک معامله-است. کیسه های کمپوست پذیر معمولاً کیسه های مصنوعی ضد آب، مقاومت در برابر لکه یا مقاومت کششی ندارند. انتخاب مصرف کنندگانکیسه های تولید مجدد ارگانیکبا کمپوست پذیری تایید شده یک انتخاب واضح برای بازیافت در طول عمر طولانی است. این انتخاب در راستای تفکر بازآفرینی است. اما همچنین به معنای پذیرش طول عمر کوتاه تر و نیازهای مراقبتی متفاوت نسبت به گزینه های معمولی است.
عوامل کلیدی در تصمیم گیری در مورد اینکه آیا کیسه تولیدی قابل کمپوست است یا خیر
سنتز مواد یک کیفیت ثابت نیست. این نتیجه ای است که باید بر اساس یک مورد-به-تأیید شود. سه عامل کاملا ضروری است.
اول، احراز هویت شخص ثالث- مورد نیاز است. کلماتی مانند "زیست تخریب پذیر" تا حد زیادی در علم تنظیم نشده و نامشخص هستند. اما گواهیهای «کمپوستپذیر»، مانند BPI، OK Compost یا AS 4736، خرابی کامل و ایمنی زیستمحیطی را تحت آزمایشهای استاندارد بررسی میکنند [3]. بدون این مدرک، هر ادعایی حدس و گمان است. برایکیسه های تولید مجدد ارگانیک، جستجوی این گواهینامه های خاص تنها راه قابل اعتماد برای تأیید ادعاهای کمپوست پذیری است.
ثانیاً، جایی که آن را قرار می دهید تعیین می کند که آیا کار می کند یا خیر. اکثر گواهیهای کمپوستپذیری منسوجات تنها نقصهای موجود در تأسیسات صنعتی را تأیید میکنند. دما در این مکان ها بین 50 تا 60 درجه سانتیگراد باقی می ماند و رطوبت و هوا کنترل می شود. توده های کمپوست خانگی به ندرت همیشه به این نقطه می رسند. در یک مرکز صنعتی، یک کیسه توری پنبهای ارگانیک ضخیم میتواند در عرض 90 روز کاملاً پاره شود. اما می تواند سال ها در سطل زباله حیاط خلوت بنشیند. اگر کسی آن را با کمپوست تمام شده اشتباه بگیرد، ممکن است یک مشکل آلودگی باشد.
ثالثاً خلوص شیمیایی لازم است. هر پوشش PFAS، رنگ مصنوعی یا رزین بلوک سختی است که از کمپوست سازی ایمن جلوگیری می کند. سیستمهای زباله اکنون این افزودنیها را با دقت بیشتری مطالعه میکنند. این به این دلیل است که آنها می توانند برای مدت طولانی دوام بیاورند و در ارگانیسم ها تجمع کنند. در نتیجه نه همهکیسه های تولید مجدد ارگانیکفروخته شده به عنوان سازگار با محیط زیست، سازگار با کمپوست هستند. فقط کسانی که گزارش تست کتبی کل محصول را دارند قابل اعتماد هستند.
مزایا و محدودیت های استفاده از کیسه های تولید آلی قابل کمپوست
کیسه های تولید کامپوزیت در صورت استفاده صحیح مزایای آشکاری دارند. آنها از آلوده شدن الیاف مصنوعی جلوگیری می کنند. آنها همچنین پلاستیک های یکبار مصرف- را از محل دفن زباله دور نگه می دارند. در جایی که سیستم های کمپوست صنعتی خوب وجود دارد، حلقه مواد مغذی را خاموش می کنند. این بدان معناست که کربن را می توان به جای رها شدن در محل دفن زباله به خاک بازگرداند. این با مفهوم اقتصاد دایره ای مطابقت دارد و بالاترین سطح خرید پایدار برای مصرف کنندگان آگاه به محیط زیست است.
اما محدودیت های عملی بزرگی دارد. هرچه دوام کمتری داشته باشد، بیشتر اوقات نیاز به تعویض دارد. اگر هزینه های ساخت کیسه های پلاستیکی جدید از هزینه های مرحله دفع بیشتر باشد، مزایای زیست محیطی را می توان جبران کرد. پول نیز یک مسئله است. گزینه های کمپوست تایید شده اغلب گران تر هستند زیرا به بررسی های زنجیره تامین دقیق تری نیاز دارند. شاید بزرگترین مشکل شکاف زیرساختی باشد. این یک پارادوکس ایجاد می کند. کیسه های پلاستیکی زیست تخریب پذیر تایید شده که به محل دفن زباله فرستاده می شوند درست مانند زباله های معمولی هستند. متان تولید می کند و مواد مفید خاکی ندارد. مطالعات نشان دادهاند که مزایای خالص زیستمحیطی بستهبندی کامپوزیت تا حد زیادی به سیستمهای محلی تصفیه زباله و اینکه آیا مصرفکنندگان اقدام درستی انجام میدهند بستگی دارد [4]. بنابراین انتخاب کمپوست پذیرکیسه های تولید مجدد ارگانیکهمیشه گزینه بهتری نیست تصمیم بستگی به شرایط دارد. شما باید در مورد نحوه استفاده از کیسه های زباله و گزینه های دفع در این نزدیکی صادق باشید.
نتیجه گیری
پاسخ به این که آیا کیسه های ارگانیک و قابل استفاده مجدد قابل کمپوست هستند یا خیر، ساده نیست. این به چهار شرط بستگی دارد که باید رعایت شود. اینها خلوص الیاف طبیعی،-بررسی های پردازش غیر سمی، گواهینامه رسمی شخص ثالث-و سیستم دفع صحیح است. خریداران باید هنگام خرید از چک لیست استفاده کنند. آنها باید از تمام قسمت های محصول عبور کنند. آنها نباید به کلمات سطحی بازاریابی تکیه کنند.
برای کسانی که به طور منظم از کیسه های زباله استفاده می کنند و کمپوست صنعتی در نزدیکی خود ندارند، یک کیسه زباله معمولی و مستحکم که چندین بار استفاده می شود ممکن است بهتر از کیسه ای باشد که زودتر دور ریخته شود. از سوی دیگر، برای کسانی که مسیر کمپوست اثبات شده ای دارند و فقط از مقدار مناسب کیسه استفاده می کنند، یک گزینه کمپوست اثبات شده گامی واقعی در چرخه مواد واقعی است. در نهایت، برای کاهش شکاف بین ادعای محصول و مزایای واقعی زیست محیطی، صنعت باید بازتر باشد. علاوه بر این، باید پول بیشتری برای سیستم های کمپوست شهری هزینه شود. به این ترتیب، انتخابهای خوب{4}}میتوانند در واقع مزایای زیستمحیطی را که وعده دادهاند ارائه دهند.
مراجع
[1] استانداردهای جهانی نساجی ارگانیک (2020). راهنمای اجرای استاندارد جهانی نساجی ارگانیک*. کارگروه بین المللی استانداردهای جهانی منسوجات ارگانیک
[2] برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، 2021. * غرق شدن پلاستیک-گرافیک مهم زباله های دریایی و زباله های پلاستیکی. بخش فناوری، صنعت و اقتصاد UNEP.
[3] سازمان بین المللی استاندارد (2019).ISO 17088: مشخصات پلاستیک های قابل کمپوست. کمیته فنی ISO 279.
[4] بنیاد الن مک آرتور (2022). * نمودار پایانی: چگونه اقتصادهای دایره ای به تغییرات آب و هوایی پاسخ می دهند. سری تحقیقات اقتصاد دایره ای.